JoJo Cafe&Bistro

ในเน่ยหูมีร้านอาหารอยู่ประเภทหนึ่ง

วันธรรมดาเหมือนด่านลับ

วันหยุดเปิดเรดฝูงชนทันที

JoJo Cafe&Bistro ก็เป็นร้านแบบนั้น—

ตอนแรกคิดว่าเป็นแค่ร้านในย่านบ้านคน

แต่ข้างในกลับมีจักรวาลที่เต็มไปด้วยชีวิตประจำวันอยู่ทั้งใบ

มีบรันช์ มีอาหารอิตาเลียน มีแอลกอฮอล์นิดหน่อย

เหมือนเอาตัวละครคนละอาชีพ

มาฝืนจัดปาร์ตี้ที่ดันออกมาดีอยู่

แล้วก็ต่อสู้ได้จริงแบบคาดไม่ถึง

เริ่มจากพาสต้าหอยลายเพสโต้

จานนี้เหมือนตัวละครประเภทนั้น—

ปกติพูดน้อย แต่พอพูดทีทำให้เราชะงัก

เพสโต้เข้มข้นมาก

ไม่ใช่เข้มแบบเดินผ่านมาทักทาย

แต่เดินมายืนตรงหน้าแล้วบอกว่า 'นี่ กินฉันสิ'

หอยลายให้มาแบบจริงใจ

แกะทีละตัวเหมือนเปิดกล่องสุ่ม

แต่ไม่มีเกลือ ทุกตัวทำหน้าที่ได้ตามมาตรฐาน

รสทะเลกับเพสโต้ไม่ตีกัน

กลับเหมือนใช้คอมโบคู่กันมากกว่า

ต่อมาคือเบอร์เกอร์เนื้อเนยถั่ว

ตามทฤษฎีแล้วคู่นี้พังได้ง่าย

แต่มันไม่พัง

บทบาทของเนยถั่ว

คล้ายตัวละครสายซัพพอร์ตในอนิเมะ

ไม่แย่งซีน

แต่ถ้าขาดไป ทั้งเรื่องจะไม่ลงตัว

เนื้อหนา

แต่ไม่ได้มันจนอยากเลิกดูเรื่องนี้

ทันทีที่กัดลงไป

เหมือนพระเอกเปิดโหมดโกงขึ้นมากะทันหัน—

'โอ้ คำนี้สะใจ'

สุดท้ายคือขนมปังปิ้งทาสเปรดชิ้นนั้น

แรก ๆ ไม่ได้คาดหวังจริง ๆ

ปรากฏว่า—

ข้างนอกกรอบ

ข้างในนุ่ม

สเปรดเปรี้ยวหวานนิด ๆ

เหมือนอะไรดี?

เหมือนกำลังไถมือถือระหว่างเนื้อเรื่องตัวประกอบ

แล้วฉากสั้น ๆ ฉากหนึ่งก็พุ่งมาโดนใจ

จำได้เลย

สรุปหน่อย

ร้านนี้ไม่ใช่ศึกบอสที่ทำให้เรากรี๊ด

แต่เหมือนร้านในอนิเมะแนวชีวิตประจำวัน

ที่กลับไปซ้ำอยู่เรื่อย ๆ

ไม่มีฉากหลังเว่อร์วัง

แต่ดูได้นานไม่เบื่อ