วันนี้มาช่วยอุดหนุนร้านของเพื่อน — 店長鴨血行天宮店
ตอนแรกกะว่าจะนั่งกินเลือดเป็ดหม่าล่า ช่วยอุดหนุนกิจการเพื่อน แล้วแกล้งทำเป็นคนรักเพื่อนมีน้ำใจสักหน่อย แต่กินไปกินมา สายตากลับไม่ยอมเชื่อฟัง เอาแต่มองร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม
ร้านฝั่งตรงข้ามชื่อว่า 富女咖啡ชื่อนี้มันชวนให้เสียสมาธิจริง ๆ
ระหว่างกินเลือดเป็ดก็พึมพำในใจว่า “ต้องรวยขนาดไหนถึงจะใช้ชื่อว่า ‘สาวรวย’ ได้ พ่อแซ่กัวหรือเปล่า หรือว่าพ่อคือคนนั้นที่ใส่เสื้อหนังสีดำทุกวัน?”
คนเราก็เป็นแบบนี้ กินเลือดเป็ดยังไม่หมด แต่ใจถูกชื่อร้านเกี่ยวไปแล้ว
ด้วยความอยากรู้ ผมจึงแอบเปิด Google หา
ไม่น่าหาเลย พอเห็นผลค้นหาเกือบสำลักซุปเลือดเป็ด
โอ้โห แม้แต่พี่จื้อหลิงก็เคยมาที่นี่เป็น “บาริสต้าหนึ่งวัน”
(รูปเอามาจาก Mirror Media กับ IG ของพี่จื้อหลิง ดูท่าคงต้องเป็น “สาวรวย” ตัวจริงถึงเชิญพี่จื้อหลิงมาชงกาแฟได้)
ตอนนั้นเอง ทุกอย่างก็เข้าใจได้ทันที
นี่ไม่ใช่สาวรวยธรรมดา แต่เป็นนางฟ้าลงมาชงกาแฟในโลกมนุษย์
ผมจึงตัดสินใจเรื่องสำคัญในชีวิตอย่างมีวุฒิภาวะมากในทันทีว่า
พอกินเลือดเป็ดหม่าล่าร้านเพื่อนเสร็จ จะเดินไปฝั่งตรงข้ามซื้อไอซ์อเมริกาโนหนึ่งแก้ว
แล้วตั้งใจยืนหน้าร้าน มองร้านเพื่อนจากอีกมุมหนึ่ง
เมื่อกี้ยังนั่งในร้านเพื่อนมอง 富女咖啡 อยู่เลย ตอนนี้กลับมายืนหน้า 富女咖啡 แล้วมองร้านเพื่อนแทน
ความรู้สึกมันแปลกดี เหมือนได้ที่นั่งวิวแถวหน้าสุดของทั้งถนน ฝั่งซ้ายเป็นเลือดเป็ดหม่าล่า ฝั่งขวาเป็นไอซ์อเมริกาโน ในปากยังเผ็ดอยู่ แต่ในใจเริ่มหรูแล้ว
จิบไปก็คิดไปว่า
“ฮ่า กาแฟที่คนรวยชงให้ฉัน”
วินาทีนั้นผมไม่ใช่คนเดินถนนธรรมดาอีกต่อไป
ผมคือขุนนางหนึ่งวัน
ทั้งที่จ่ายแค่ค่าไอซ์อเมริกาโนหนึ่งแก้ว แต่ใจเหมือนนั่งเฟิร์สคลาส มองเพื่อนต้มเลือดเป็ดอยู่ฝั่งตรงข้าม
ต้องยอมรับว่าไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า พอนึกว่าพี่จื้อหลิงเคยมาเป็นบาริสต้าที่นี่ ไอซ์อเมริกาโนแก้วนี้ก็ดูดื่มลื่นขึ้น หอมขึ้น และมีออร่านางฟ้าขึ้นมาทันที
ทั้งที่มันก็แค่ไอซ์อเมริกาโน แต่เหมือนมีฟิลเตอร์แห่งโชคชะตาครอบอยู่
ความรู้สึกประมาณว่า
ปกติดื่มกาแฟเพื่อให้ตื่น แต่วันนี้ดื่มกาแฟเพื่อยกระดับฐานะ
น่าเสียดายที่สุดท้ายผมก็ยังเป็นหนุ่มอวบสายอยู่บ้านตามมาตรฐาน
ในใจมีคำถามเป็นร้อยที่อยากถามเจ้าของร้าน
“คุณเป็นสาวรวยจริง ๆ เหรอ?”
“ตัวจริงของพี่จื้อหลิงหอมไหม?”
“ดื่มแก้วนี้หมดแล้วดวงการเงินจะดีขึ้นไหม?”
“มีไอซ์อเมริกาโนรุ่นขอพรจากเทพเจ้าแห่งความรักไหม?”
แต่ปากกลับถามไม่ออก
สุดท้ายได้แต่นั่งดื่มกาแฟเงียบ ๆ หน้าร้าน ทำเป็นเข้าใจวิถีชีวิตดี ทั้งที่ในใจคิดฟุ้งซ่านไม่หยุด
“เจ้าของร้านครับ ถ้าเห็นบทความนี้ช่วยตอบผมที ผมไม่กล้าถามจริง ๆ”
สรุปแล้วทริปวันนี้ประหลาดดี
เดิมแค่มาช่วยอุดหนุน 店長鴨血 ของเพื่อน กะกินเลือดเป็ดหม่าล่าหนึ่งชาม แต่กินไปครึ่งทางกลับถูก 富女咖啡 ฝั่งตรงข้ามขโมยวิญญาณไป
ฝั่งหนึ่งคือเลือดเป็ดที่เผ็ดจริงจัง อีกฝั่งคือไอซ์อเมริกาโนที่มีฟิลเตอร์ความหรูติดมาด้วย
ถนนเส้นนี้อันตราย กินมื้อหลักเสร็จแล้วยังทำให้ซื้อกาแฟเพิ่ม แถมเผลอฝันว่าตัวเองเป็นคนรวยอีก
บทสรุปวันนี้คือ
ร้าน 店長鴨血 ของเพื่อนต้องอุดหนุน
กาแฟของ 富女咖啡 ต้องมาลองให้ได้
พลังเสริมจากพี่จื้อหลิงมีอยู่จริง
ส่วนผมก็ยังเป็นหนุ่มอวบขี้กลัวคนเดิม ไม่กล้าถามเจ้าของร้านสักคำ ได้แต่กลับบ้านมาเขียนรีวิวอาหาร
