สิบนาทีก่อนเลิกงาน คอมพิวเตอร์สำนักงานเฮงซวยที่ใช้มาห้าปีก็ค้างอีกแล้ว บันทึกรายงานไตรมาสที่หัวหน้าไร้ความสามารถเร่งเอาไม่ได้สักที ชั่วขณะที่มองหน้าจอพื้นน้ำเงินตัวอักษรขาว มือทั้งสองค้างเหนือแป้นพิมพ์ ใจผมสงบนิ่งเหมือนน้ำนิ่งตาย คิดเพียงว่าเดี๋ยวควรขึ้นดาดฟ้าไปแขวนคอตายเลยไหม
พอเลิกงานเดินพ้นประตูบริษัท หยิบโทรศัพท์มาเห็นภรรยาส่งว่า ‘คืนนี้จะนอนบ้านแม่’ หัวใจที่ถูกรีดจนแทบหยุดเต้นของผมก็รีบูตบ้าคลั่งทันทีราวถูกไฟช็อต
นี่มันปาฏิหาริย์! จากคนหน้าเบื่อโลกที่คิดแต่จะล็อกเอาต์จากชีวิต พอรู้ว่าคืนนี้ไม่ต้องฟังเมียบ่น และไม่ต้องแสดงละครต่อหน้าผลตรวจสุขภาพที่เต็มไปด้วยตัวแดง ผมก็กลับมาคึกคักทันที แม้แต่ฝีเท้ายังเบาเหมือนตอนเพิ่งปลดประจำการเมื่ออายุยี่สิบ ผมนั่งรถอย่างตื่นเต้นไปบรีซพลาซาชั้นสองของสถานีไทเป ทั้งชั้นเป็นร้านอาหาร ร้านยากินิกุอย่างเดียวก็หลายร้าน เมื่อก่อนผ่านทีไรก็คิดว่าคงเปิดไม่นาน ไม่นึกว่าตอนนี้อยู่มาหลายปีแล้ว
ในร้านเป็นสไตล์ญี่ปุ่นมินิมอลโทนไม้สะอาด ๆ รีวิวออนไลน์อวยว่า ‘สดชื่นสบาย มากินคนเดียวก็ผ่อนคลาย’ แต่ผมได้แต่แค่นหัวเราะ สำหรับมนุษย์เงินเดือนรุ่นเก๋า ข้อดีจริงคือชุดยากินิกุคนเดียวราคาย่อมเยา ต่ำสุดเพียง 218 ดอลลาร์ก็ได้ตะแกรงเล็กที่เป็นของตัวเอง ไม่ต้องเข้าสังคม ไม่ต้องรับผิดชอบพลิกเนื้อ และไม่ต้องแกล้งใจกว้างยกเนื้อดีให้คนอื่น นี่แหละไร้แรงกดดันจริง เพื่อฉลอง ‘คืนแห่งอิสรภาพ’ อันศักดิ์สิทธิ์ ผมยังใจอ่อนเพิ่ม 39 ดอลลาร์แลกเครื่องดื่มไม่อั้น
ผมสั่งชุดเนื้อกระบังลม ชุดที่มาแน่นเต็มมีทั้งกิมจิ กะหล่ำปลีน้ำสลัดงา ข้าวโคชิฮิคาริ และไข่ดาวน้ำมันงาหนึ่งฟอง ผมใช้ตะเกียบจิ้มไข่แล้วกัดคำหนึ่ง ก่อนบ่นในใจว่า ตรงไหนมีกลิ่นน้ำมันงา? ถึงอายุปูนนี้และลิ้นจะด้านจากงานเลี้ยงหลายปี แต่ไม่มีกลิ่นน้ำมันงาเลยจริง ๆ
ผมเรียงสะโพกไก่สด เนื้อท้องวัว เบคอนรมควัน และเนื้อกระบังลมบนตะแกรง ต้องยอมรับว่ามาตรฐานนักชิมย่อมไม่ถือว่าเนื้อที่นี่ดีมาก แต่เมื่อไขมันส่งเสียงฉ่าบนเปลวไฟและกลิ่นพุ่งเข้าจมูก จะถูกหรือแพง จะดีหรือไม่ก็หมดความหมาย ผมโกยเนื้อเข้าปากคำโต กินกับข้าวโคชิฮิคาริ ความรู้สึกผิดจากไขมันที่ระเบิดในปากคือการไถ่บาปสมบูรณ์แบบของวันเฮงซวยนี้ ทั้งสองอย่างอร่อยจนไร้คำพูด
ผมกินเนื้อทั้งจานคนเดียวจนท้องกลม หลังอิ่มก็ลูบกลิ่นยากินิกุที่ซักไม่ออกจากเสื้อ ยืนในโถงสถานีไทเปสูดอากาศแห่งเสรีภาพลึก ๆ พรุ่งนี้ภรรยาจะกลับ และเข้าออฟฟิศก็ต้องเผชิญคอมพิวเตอร์เฮงซวยที่พร้อมค้างทุกเมื่อ แต่ขณะนี้ อย่างน้อยมื้อนี้ก็อร่อย
เสียงพึมพำของมนุษย์เงินเดือนวัยกลางคน:
พอถึงอายุปูนนี้ถึงเข้าใจว่าความสุขไม่ใช่เลื่อนตำแหน่งหรือร่ำรวย แต่คืออาศัยตอนเมียกลับบ้านแม่ เลิกงานแล้วได้ตะแกรงเล็กที่เป็นของตัวเองล้วน ๆ กินเนื้อหนึ่งมื้อโดยไม่ต้องเอาใจใคร พรุ่งนี้เมียจะกลับ และคงจับกลิ่นควันน้ำมันบนเสื้อได้ในหนึ่งวินาทีแล้วด่าผมแน่ แต่ขณะนี้ อย่างน้อยร่างที่เต็มไปด้วยตัวแดงก็ถูกกลิ่นเนื้อแน่น ๆ ปลอบโยนแล้ว
