เดี๋ยวนี้คนไทเปชอบร้านที่มี “คาแรกเตอร์” กันจริง ๆ
บางร้านทำเหมือนไปตั้งแคมป์
บางร้านเลือกความนิ่งเย็นแบบเกาหลี
และอีกแบบคือปล่อยตัวไปเลยแบบไม่คิดรักษา
ใช่ ที่พูดถึงก็คือ “渣男” นั่นเอง
แค่ชื่อร้านก็ดูเหมือนจะส่งข้อความมาตอนตีสองว่า:
“หลับหรือยัง?”
แต่กลับมาเปิดอยู่ที่มู่จ้าเสียอย่างนั้น
ต่างกันสุดขั้ว
แถมหน้าร้านยังเล่นใหญ่สุด ๆ
ทั้งไฟนีออน ต้นไม้ และกลอนคู่ตรุษจีนอยู่รวมกัน
เหมือนคนจากคนละคณะดันทุรังจะเป็นเพื่อนกัน
แต่กลับเข้ากันได้เฉยเลย
จานรวมหลู่เว่ย
เต้าหู้แห้งกับข้าวเลือดแบบที่ตุ๋นจนรสซึมสุด ๆ
กินกับเบียร์แล้วเหมือนกลับจากงานมานอนเลื่อนมือถือบนเตียง
ตอนแรกคิดว่าแป๊บเดียว
สุดท้ายหยุดไม่ได้เลย
ยิ่งเติมเผ็ดยิ่งเกินเรื่อง
แล้วจะเริ่มคิดเงียบ ๆ ว่า:
“สั่งอีกจานคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?”
อุด้งน้ำมิโซะก็เป็นอีกจานที่ชอบเกินคาด
ร้อนกำลังดี
เค็มหอมพอดี
เหมือนวินาทีที่กลับถึงบ้านในหน้าหนาวแล้วเปิดน้ำอุ่นล้างหน้า
ทั้งตัวฟื้นขึ้นมาทันที
พอเส้นดูดน้ำซุปเต็มที่ก็เด่นขึ้นมาก
ไม่ได้มาแนวประณีตหรูหรา
แต่กินแล้วสบายใจ
ไส้กรอกไต้หวันห่อไส้กรอกข้าวเหนียวคือรสไต้หวันที่โจมตีเต็มแรง
กลิ่นมันหอมของไส้กรอกชัดมาก
ไส้กรอกข้าวเหนียวก็เหนียวนุ่มเด้ง
กินแล้วเหมือนเดินตลาดกลางคืนแล้วเพื่อนยัดของกินใส่มือว่า:
“ร้านนี้ต้องกินให้ได้นะ!”
สุดท้ายก็ดีจริงเสียด้วย
สิ่งที่น่ารักที่สุดของร้านนี้คือบรรยากาศ
ทุกคนนั่งดื่มและคุยกันข้างใน
เหมือนทุกโต๊ะมีเรื่องรักของตัวเอง
แต่ไม่ต้องจริงจังนักหรอก
คืนนี้ยกแก้วก่อนก็พอ
