ช่วงไม่กี่ปีมานี้ เน่ยหูมีอะไรน่าสนใจดี
กลางวันเป็นวิศวกร ตกเย็นกลายเป็นสายกิน
ร้านแบบที่มีครบทุกอย่างเปิดเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
จะบอกว่ามันดูจับฉ่ายเหรอ?
แต่หลังเลิกงาน ใคร ๆ ก็อยากได้แบบนี้แหละ ไม่ต้องคิดเยอะ
เดินเข้าไปในร้าน 2018搞食堂
ชื่อร้านดูเรียบง่ายดี
แต่ข้างในไม่ได้เหมือนโรงอาหาร
เหมือนยกตลาดกลางคืนเข้ามาไว้ในอาคารมากกว่า
——
เริ่มที่กุ้งทอดสับปะรดก่อน
จานนี้รู้ใจคนกินดี
เหมือนไถมือถือหลังเลิกงาน
หวาน
กรอบ
ไม่ต้องคิดอะไร
แป้งกรอบ ๆ ที่หุ้มตัวกุ้งอยู่
พอกัดลงไป ก็คล้ายความรู้สึกที่วันนี้ไม่ต้องทำโอทีเสียที
สับปะรดรับหน้าที่ปิดท้าย
ช่วยกวาดความมันที่ค้างอยู่ไปด้วยแบบเนียน ๆ
ช่างเอาใจคนเก่งจริง ๆ
——
ต่อด้วยเต้าหู้ไข่ปูหม้อดิน
จานนี้เหมือนกลับบ้านแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟามากกว่า
ร้อน
นุ่ม
ลื่น
เต้าหู้แตกตัวทันทีที่เข้าปาก
เหมือนทั้งตัวได้ปล่อยใจให้ว่าง
เป็นความเงียบที่ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร
กินกับข้าวนี่อันตราย
จะตักคำแล้วคำเล่า
หยุดไม่ได้
——
ปิดท้ายด้วยไก่ทอดซอสพริกฮวาเจียวสไตล์ไทย
จานนี้บุคลิกชัดหน่อย
หนังกรอบมาก
กรอบแบบให้ความรู้สึกเนี้ยบสดชื่นเหมือนเพิ่งตัดผมเสร็จ
ส่วนเนื้อข้างในนุ่ม
ตัดกันชัดเจน
เปรี้ยว เผ็ด หอม มาพร้อมกัน
คล้ายตอนเจ้านายเรียกชื่อจนสะดุ้ง สุดท้ายกลับไม่มีอะไรเกี่ยวกับเรา
ตื่นเต้นแวบหนึ่ง
แต่จริง ๆ แล้วรู้สึกดีชะมัด
——
จุดขายของร้านนี้ไม่ใช่ความประณีต
แต่คือความขี้เกียจ
ขี้เกียจเลือก
ขี้เกียจคิด
ขี้เกียจตระเวนหลายร้าน
เลยรวมทุกอย่างไว้ตรงนี้
เหมือนบางช่วงของชีวิต
เราไม่ได้ต้องการสิ่งที่ดีที่สุด
แค่ต้องการ—
ให้มีครบทุกอย่างก็พอ
