ฮ่า ๆ พี่น้อง...ไม่สิ ควรเรียกว่าสหายร่วมรสนิยม
สมัยนี้ข้างนอกมีร้านสวยถ่ายรูปกับร้านเช็กอินมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ร้านเก่าบางแห่งซ่อนในตรอกเหมือนด่านลับ คอยเงียบ ๆ มากว่าสามสิบปี 六張犁饅頭店 คือการมีอยู่ระดับ ‘บอสสุดท้ายสายเก่า’ คุณยายพาผมไปไหว้บรรพบุรุษเมื่อไรก็เห็นมาตลอด แต่ไอ้ขี้แพ้ที่หมกตัวอยู่บ้านทั้งปีอย่างผม เพิ่งผ่านด่านออกไปซื้อได้เมื่อไม่นานนี้
หน้าร้านไม่สะดุดตาสุด ๆ แต่กลิ่นตอนออกจากลังนึ่งเหมือนเปิดสูตรโกง แค่เข้าใกล้ก็ถูกดูดเข้าไปทันที
ครั้งนี้ผมซื้อแค่สองแบบ ผลคือเด้งจากโซฟาทันที
ซาลาเปาไส้หมู
ลูกนี้...คือไอเทมหายากระดับเทพ
ไส้หมูเป็นก้อนใหญ่มาก น้ำฉ่ำเหมือนอุปกรณ์เลเวลสูงสุดที่ลงมนตร์เต็มขั้น กัดแล้วแป้งซาลาเปานุ่มเด้งเคี้ยวสนุก ก่อนกลิ่นหมูจะระเบิดออกมาตรง ๆ
ความรู้สึกเหมือนฟาร์มดันเจียนทั้งคืนแล้วได้วัตถุดิบหายากในที่สุด ความสะใจทะลุมาตรวัด ครั้งหน้าผมจะทำเหมือนพี่สาวข้างหน้า ซื้อสิบลูกทีเดียวไว้เป็นเสบียง
ซาลาเปาไส้หมูกับไข่แดงเค็ม
ลูกนี้ใหญ่เป็นพิเศษ แม้จะแบนเล็กน้อยเหมือนหุ่นผมหลังนอนนานเกินไป กัดหนึ่งคำ น้ำหมูซึมเต็มแป้ง ไข่แดงเค็มหอม ๆ ให้รสอยู่ระดับ SSR ที่มั่นคง
แม้แพงกว่าซาลาเปาไส้หมูทั่วไปเล็กน้อย แต่สำหรับคนติดบ้านที่นาน ๆ อยากให้รางวัลตัวเอง ก็คุ้มจะเติมเงินสักครั้ง
กินเสร็จผมนอนลงบนโซฟาทบทวนรสทันที รู้สึกว่าการออกไปกินครั้งนี้คุ้มทุนแล้ว
สิ่งที่คนติดบ้านต้องการที่สุดคือของแบบ ‘ไม่ต้องออกไปไกล กลับบ้านแล้วกินได้เต็มที่’ ออกจากลังนึ่งร้อน ๆ หรืออุ่นไมโครเวฟแป๊บเดียวก็กินได้ สมบูรณ์แบบ
