มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ร้านแนวไปต่างประเทศได้ในพริบตาฮิตกันมาก
ไม่ต้องบิน
ไม่ต้องลางาน
กดลิฟต์ทีเดียวก็ถึงฮาวาย
แบบที่ทั้งการตกแต่ง เพลง ไปจนถึงเสื้อผ้าพนักงานพร้อมใจกันเข้าโหมดเกาะ
พอเข้าไปจะงงนิด ๆ
ข้างนอกเป็นเมือง
ข้างในกำลังพักร้อน
—
ข้าวสเต๊กเนื้อสันนอกส่วนกลาง
อาหารแบบนี้กลัวอะไรที่สุด?
ก็กลัวดูเก่งมาก แต่กินแล้วเหนื่อย
แต่จานนี้ไม่เป็นแบบนั้น
สเต๊กเป็นเนื้อแบบที่—
ไม่ต้องต่อสู้ด้วย
กัดเบา ๆ ก็ขาด
คล้ายคุยกับคนที่เข้ากันง่าย
ไม่ต้องเดา ไม่ต้องพยายาม
ข้าวข้างล่างมีกลิ่นกระเทียมนิด ๆ
อยู่เงียบ ๆ แต่ไม่แย่งซีน
แล้วก็ไข่กึ่งสุกฟองนั้น
ขอร้องว่าต้องคลุก
พอคลุกลงไป
ข้าวทั้งชามก็นุ่มลื่นขึ้นมาทันที
เหมือนเรื่องที่ติด ๆ ขัด ๆ อยู่ดี ๆ มีคนมาช่วยจัดการให้ลงตัว
—
ขนมปังชู
อันนี้ตอนแรกประเมินต่ำไปจริง ๆ
ข้างนอกกรอบ
ข้างในกลวง
จังหวะกัดลงไปมันน่าสนใจมาก
เหมือนคิดว่าวันนี้จะยุ่งสุด ๆ แล้วจู่ ๆ นัดทั้งหมดถูกยกเลิก
โล่งเบาจนแทบไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง
แถมอดใจไม่ให้หยิบอีกไม่ได้
แต่ท้องมักไม่เห็นด้วย
—
ชาผลไม้และดอกไม้
ร้อน
เปรี้ยวนิด ๆ
จิบแรกจะคิดว่า
อืม? ก็ใช้ได้
พอจิบที่สองเริ่มรู้สึกว่า
เหมือนมีบุคลิกอยู่หน่อย
รสท้ายมีกลิ่นผลไม้ที่บอกไม่ถูก
เหมือนมีคนข้าง ๆ พูดเสริมเบา ๆ แต่เราฟังไม่ชัด
ไม่ได้ดื่มยาก
แต่คงไม่ทำให้คิดถึง
—
โดยรวมแล้ว
ร้านนี้ไม่ได้มีแค่บรรยากาศ
อาหารก็ช่วยพยุงไว้ได้
แล้วก็รายละเอียดแบบนี้—
แค่พูดลอย ๆ ว่าอยากนั่งริมหน้าต่าง
ก็มีคนพยายามหาทางให้จริง ๆ
จุดนี้ได้คะแนนเพิ่มเลย
—
ร้านแนวนี้กลัวที่สุดคือถ่ายรูปเสร็จก็จบ
แต่ที่นี่ไม่ใช่
เป็นร้านที่พอกลับบ้านแล้ว
จะนึกขึ้นมาเองว่า—
คราวหน้าต้องสั่งอย่างอื่นลองดูอีก
