ฮ่า ๆ เพื่อนเอ๊ย ร้าน「新味珍復古熱炒」นี่ทำฉันอดหันไปมองซ้ำไม่ได้จริง ๆ
เดี๋ยวนี้คนหนุ่มสาวไม่น้อยหนีจากวงการเทคโนโลยีหรือสำนักงาน มารับช่วงร้านเล็ก ๆ ของคนรุ่นก่อน ฟังดูเหมือนเรื่องเก๋ ๆ ของคนมีสไตล์ แต่คนที่ลงมือทำจริงมีไม่กี่คน 林小姐ไม่เหมือนใคร เธอถอดรองเท้าส้นสูง ผูกผ้ากันเปื้อน แล้วเริ่มเรียนทำอาหารตั้งแต่ศูนย์ ยืนหยัดรักษาร้านของแม่ไว้ แถมยังสร้างรสชาติของตัวเองได้อีก นี่ไม่ใช่เรื่องพลิกชีวิตที่จริงที่สุดของคนรุ่นเราหรอกหรือ? ติดดินจนอยากปรบมือให้เลย
ฉันเดินเข้าไปหลังห้าโมงเย็นนิดหน่อย ออกจาก萬芳醫院站 · Wanfang Hospital แล้วเลี้ยวเข้าตรอกเล็ก ๆ ที่แทบไม่สะดุดตาข้างตลาด興德市場 ชั้นหนึ่งเต็มหมดแล้ว ภายในมีแต่โปสเตอร์เก่าจากยุคห้าสิบถึงหกสิบ โคมไฟ โต๊ะ และเก้าอี้ย้อนยุค รู้สึกเหมือนเดินเข้าอุโมงค์เวลา แต่ยังมีกลิ่นอายไต้หวันเต็มเปี่ยม
ครั้งนี้ฉันอยากเล่าแค่สามเมนูที่ประทับใจที่สุด:
ตับหมูผัด
ตับหมูชิ้นหนาทอดจนกรอบนอกนุ่มใน กัดแล้วเหมือนความประหลาดใจเล็ก ๆ ในชีวิตที่ดูธรรมดาแต่จู่ ๆ ก็ระเบิดขึ้นมา—ไม่มีกลิ่นคาว ซอสซึมถึงเนื้อสุด ๆ พอวางบนโต๊ะไม่ถึงสามนาที ก็ถูกพวกผีหิวอย่างเรากวาดเกลี้ยง มันสะใจ!
ปลาหมึกไข่เค็ม
ชั้นไข่แดงเค็มด้านนอกกรอบหอมเหมือนจุดพลุอยู่ในปาก ส่วนปลาหมึกข้างในยังเด้งสู้ฟัน ตอนกินมีประโยคหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวว่า บางอย่างภายนอกโดดเด่น แต่ข้างในกลับอ่อนโยนได้พอดี เมนูนี้ให้ความรู้สึกแบบนั้นเลย แนะนำสุด ๆ
หม้อไฟทะเลนมถั่วเหลือง
หม้อนี้ต่างหากคือพระเอก น้ำซุปที่เคี่ยวจากนมถั่วเหลืองบนเตาถ่านสดอร่อยจนเริ่มสงสัยชีวิต ซีฟู้ดกับผักเต็มหม้อต้องรอยี่สิบนาทีกว่าจะเดือด ทุกคนนั่งมองตาปริบ ๆ ระหว่างรอ แต่พอเริ่มกินก็หยุดไม่ได้ เอาปาท่องโก๋จุ่มน้ำซุปแล้วยัดเข้าปาก ความเข้มข้นหวานอูมามิแบบนั้น…เหมือนคุยกับเพื่อนเก่าจนเพลิน ลืมเวลาไปสนิท
เมนูอื่นก็ดีเหมือนกัน แต่สามอย่างนี้มากพอให้ฉันคิดถึงรสชาติไปอีกหลายวันจริง ๆ
เอาเป็นว่าร้านนี้ไม่มีการตกแต่งหวือหวา แต่ทำให้กินได้สบายและมีความสุข ครั้งหน้าแกมาเหวินซาน ฉันจะพาไปเอง รับรองเลือกไม่พลาด
