เพิ่งเลยสี่โมงเย็น โทรศัพท์ก็สั่นหนึ่งครั้ง พอเปิดดู ภรรยาส่งข้อความมาว่า ‘วันนี้บริษัทให้ทำโอที หลังเลิกงานคุณไปกินข้าวเองก่อน แล้วขากลับแวะสถานีไทเปซื้อของให้ฉันอย่างหนึ่งด้วย’
นาน ๆ ทีวันนี้ทั้งวันสงบราบรื่น ไม่ถูกหัวหน้าไร้ความสามารถหาเรื่อง และไม่ถูกเด็กใหม่มือสมัครเล่นทำเอาความดันพุ่ง สำหรับมนุษย์เงินเดือนรุ่นเก๋า วันที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นคือวันดีมหาศาล หลังเลิกงาน ผมตัดสินใจเดินเรื่อยเปื่อยไปถนนหนานหยางแถวสถานีไทเปเพื่อเติมท้องก่อน
ถนนโรงเรียนกวดวิชาเส้นนี้แบกรับความทรงจำวัยหนุ่มสาวของผู้คนมากมาย พอเดินเข้ามาตอนนี้ กลิ่นควันน้ำมันราคาถูกในอากาศก็ยังคุ้นเคยเหมือนเดิม
ร้านอาเหรินฝูโจวเปาอยู่ที่เลขที่ห้าบนถนนหนานหยาง ได้ยินว่าเปิดมาตั้งแต่ปี 1999 จนตอนนี้เกือบ 30 ปีแล้ว นับเป็นอาหารราคาย่อมเยาตัวแทนของย่านนี้ หน้าร้านเล็กฉิบหาย ที่จริงพูดกันตรง ๆ ฝูโจวเปาก็คือซาลาเปาทอดน้ำฉบับย่อส่วน
ผมมองเมนูแล้วสั่งกล่องเล็กทันที 13 ลูกแค่ 60 ดอลลาร์ สมัยนี้อยู่ใจกลางไทเป เงิน 60 ดอลลาร์ซื้อก้อนแป้งที่มีทั้งเนื้อและผักได้ 13 ลูก ราวกับยังมีชีวิตอยู่ในศตวรรษก่อน เป็นมิตรกับกระเป๋ามาก
บนตู้ข้าง ๆ มีซอสสามชนิด ได้แก่ ซอสหวานเผ็ด ซีอิ๊ว และซอสพริก พนักงานถามว่าจะเพิ่มเผ็ดไหม ผมพยักหน้า
พอได้มาก็ยืนแกะกินริมถนนในย่านโรงเรียนกวดวิชาทันที กลิ่นของที่เพิ่งออกจากกระทะพุ่งเข้าจมูก ฝูโจวเปาทอดมาได้พอดี ก้นมีชั้นเกรียมกรอบ กัดลงไปแล้วแป้งด้านนอกกรุบอร่อย ไส้เป็นกะหล่ำปลีซอยกับหมูสับ กะหล่ำปลีซอยเล็กละเอียดอย่างยิ่ง ข้างในยังมีวุ้นเส้นแทรกอยู่ด้วย และเหมือนจะใส่พริกไทยเล็กน้อยช่วยชูรส ความหวานสดของกะหล่ำปลีกับความหอมมันของหมูสับระเบิดในปาก พอจิ้มซอสพริกสูตรพิเศษของร้าน มิติรสยิ่งเข้มถึงใจ กินลูกแล้วลูกเล่าจนหยุดไม่ได้ ฝูโจวเปาลูกเล็ก 13 ลูกดูเหมือนเยอะ แต่ไม่ถึงห้านาที ผมก็ยืนกำจัดหมดเกลี้ยงอยู่ริมถนน
กินฝูโจวเปากล่องนี้หมดแล้ว ผมเช็ดซอสที่ติดมือ เตรียมเดินไปสถานีไทเปซื้อของให้ภรรยา ในเมื่อวันนี้ทุกอย่างราบรื่น มื้อเย็นก็ทั้งถูกและอร่อย วันนี้ก็วางความคิดเรื่องจุดเตาถ่านกับแขวนคอตายไว้ก่อนแล้วกัน
เสียงพึมพำของมนุษย์เงินเดือนวัยกลางคน:
พอถึงอายุปูนนี้ถึงเข้าใจว่า ความสุขที่มนุษย์เงินเดือนต้องการจริง ๆ นั้นเรียบง่ายมาก ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีใหญ่โตสะเทือนฟ้าดิน ก็แค่วันนี้ทำงานโดยไม่ถูกใครทำให้โมโห แล้วหลังเลิกงานยังอาศัยจังหวะที่ภรรยาทำโอที ใช้เงิน 60 ดอลลาร์คนเดียวซื้อฝูโจวเปาเพิ่งออกจากกระทะหนึ่งกล่อง ก้นเกรียมกรอบ แล้วยืนยัดใส่ปากริมถนน ชีวิตผ่านไปหนึ่งวันอย่างสงบปลอดภัยและราบรื่นแบบนี้ กินเปาในมือหมดเกลี้ยง นั่นก็คือวันที่มั่นคงสบายใจที่สุดแล้ว
